tag:blogger.com,1999:blog-1241038364760638682012-05-06T21:24:23.442+04:30گاه‌نوشت‌های كاوه كرمانشاهیكاوه كرمانشاهیhttp://www.blogger.com/profile/10072245576673309725noreply@blogger.comBlogger6125tag:blogger.com,1999:blog-124103836476063868.post-19230876597394506172008-11-09T18:32:00.002+03:302010-01-29T18:38:34.384+03:30<p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Tahoma;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px;"></span></span></p><span class="Apple-style-span" style="font-family:Tahoma;font-size:100%;"><p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><strong><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;font-weight:normal"><a href="http://www.iranfemschool.com/spip.php?article1626">مدرسه فمینیستی ـ کاوه مظفری</a>:</span></strong><strong><span lang="FA" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma"> </span></strong><span lang="FA" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma">وقتی با مغز به آسفالت خيابان اصابت می‌كنی، سريع‌تر از آن‌چه كه فكرش را بكنی، خيالات و توهمات از بين می‌روند. تمام آن چيزهايی كه بافته‌ای تا خودت را نگه داری، رنگ می‌بازند و پوسيده می‌شوند. تمام آن چيزهايی كه سخت و استوار می‌نمود، ناگاه دود می‌شوند و به هوا می‌روند. مدتی است كه احساس می‌كنيم ديگر پيش نمی‌رويم، انگاری كه به سنگ خورده‌ايم، سنگی كه اگر خردش نكنيم، به تدريج ما را خرد می‌كند. امروز به روزنه‌ای تازه برای پيش رفتن نياز داريم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="RTL"></span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="RTL"></span>«مگر هدف ما ارتباط با توده نبود؟ مگر بيانيه و امضا ابزار اين ارتباط نبود؟ پس چرا بايد دوباره بياييم و فعاليت خود را محدود به فضای اينترنت و مخاطبان محدود آن كنيم»^{<a href="http://www.iranfemschool.com/spip.php?article1626#nb1">1</a>}؛ «شايد بسياری از کمپينی‌ها در تهران از خود پرسيده باشند با اين همه هزينه و فعاليت که برای کمپين و تغيير قوانين داشتيم، چرا تازگی‌ها در کيف‌های‌مان کمتر دفترچه و بيانيه داريم؟ [...] چرا مخاطبان اصلی را فراموش کرده‌ايم؟»^{<a href="http://www.iranfemschool.com/spip.php?article1626#nb2">2</a>}.</span><span dir="LTR"></span><span lang="FA" dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span> </span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">سووالات بسياری از اين دست ذهن ما را مشغول كرده است. احساس نياز برای پاسخ‌گويی به آن‌ها، انگيزه اصلی اين مقاله شد. اما اين‌ها پرسش‌هايی نيست كه يک فرد به تنهايی بتواند از پس آن‌ها برآيد. برای پاسخ‌گويی به آن‌ها به خرد جمعی نياز است</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.</span><span dir="RTL"></span><span style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma"><span dir="RTL"></span> <span lang="FA">به همين دليل، در تدوين اين مقاله از همفكری دوستان كمپينی مدد گرفتم.^{<a href="http://www.iranfemschool.com/spip.php?article1626#nb3">3</a>}_<o:p></o:p></span></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><a href="http://www.iranfemschool.com/spip.php?article1626">ادامه‌ی مقاله...</a></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><o:p></o:p></span></p></span><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124103836476063868-1923087659739450617?l=kavehkermanshahi.blogspot.com' alt='' /></div>كاوه كرمانشاهیhttp://www.blogger.com/profile/10072245576673309725noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-124103836476063868.post-3153844827867534412008-09-13T15:19:00.001+04:302010-01-27T03:46:49.350+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LjaMxcO9rqU/S1-Fsq8AJSI/AAAAAAAAAgQ/_UXWzhmqvXE/s1600-h/9irbf5.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 160px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LjaMxcO9rqU/S1-Fsq8AJSI/AAAAAAAAAgQ/_UXWzhmqvXE/s200/9irbf5.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431206678118802722" /></a><p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><a href="http://www.signforchange.info/spip.php?article2757">تغییر برای برابری</a>: سه ماه پس از آغاز به كار كمپين "يک ميليون امضاء برای ‌تغيير قوانين تبعيض آميز" يكی از دوستان كرمانشاهی ‌كه در تهران دانشجو بود و با فعالان كمپين ارتباط داشت، پيشنهاد برگزاری كارگاه آموزشی كمپين در كرمانشاه را مطرح کرد. اين پيشنهاد مورد استقبال مجموعه‌ی دوستان فعال در انجمن ژيار كرمانشاه قرار گرفت و مقدمات برگزاری اين كارگاه با حضور كنشگرانی از تهران در عرض يک ماه فراهم شد و در تاريخ هشتم دی‌ ماه 85 نخستين كارگاه آموزشی كمپين يكک ميليون امضاء در مناطق كردنشين كشور به همت انجمن ژيار و با حضور جمعی 30 نفره در شهر كرمانشاه برگزار شد</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">هر چند به اذعان آموزش‌گران با توجه به بحث‌های صورت گرفته از سوی شركت كنندگان، كارگاه كرمانشاه از جمله تجربه‌های موفق برگزاری كارگاه‌های آموزشی كمپين در شهرهای مختلف كشور بود و اين انتظار می‌رفت تا در زمانی كوتاه كنشگران كرمانشاهی بتوانند ضمن سامان دادن فعاليت‌های‌شان در شهر كرمانشاه با بالا بردن توانايی‌های خود اقدام به برگزاری كارگاه‌های آموزشی در ديگر شهرهای استان کرده و زمينه‌‌ی گسترش كمپين را در منطقه به وجود آورند، اما مجموعه‌ی مسائل و مشكلات پيش آمده در جريان فعاليت‌های اعضای كمپين در كرمانشاه باعث شد تا كمپين كرمانشاه از زمان آغاز به فعاليت خود تا كنون مسيری همراه با فراز و فرود بسيار را طی کنند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">شايد نخستين ايرادی كه بتوان بر فعالان كمپين در كرمانشاه گرفت، فعاليت در چارچوب يک انجمن به نام كمپين بود كه از همان آغاز با تشكيل كارگاه در دفتر انجمن ژيار صورت پذيرفت. اگر چه در اين ميان بيش‌ترين ضربه را نه كمپين كرمانشاه كه انجمن مذكور خورد. تا آن‌جا كه فعاليت‌های كمپينی اعضای ژيار در كنار ديگر فعاليت‌های مدنی و حقوق بشری‌شان در قالب انجمن از ديد مسئولان مصداق "ورود به عرصه‌ی سياست" تعبير گرديد و منجر به لغو مجوز فعاليت ژيار از سوی سازمان ملی جوانان شد</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">هر چند بسيار غيرمنصفانه است اگر بخواهيم كمپين كرمانشاه را مقصر در انحلال ژيار بدانيم. زيرا كه ترويج گفتمان برابری خواهی اقوام و زنان همواره يكی از مهم‌ترين برنامه‌ها و اهداف اعضای انجمن بود، و ورود كمپين به كرمانشاه توانست شيوه‌ای عملی و واقعی‌ از تلاش برای رسيدن به يكی از اين اهداف، يعنی ‌فعاليت در حوزه زنان را پيش‌روی گروهی از اعضای انجمن كه ديگر به فعالان كمپين در كرمانشاه تبديل شده بودند قرار دهد. <o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">ولی اگر از همان ابتدا، يعنی برگزاری كارگاه، به شيوه‌ی ديگر شهرهای كمپينی عمل می‌كرديم و به جای ‌استفاده از فضا و امكانات يک انجمن رسمی، كارگاه و جلسات خود را در منازل شخصی يا فضاهای عمومی تشكيل می‌داديم و به گونه‌ای در قالب انجمن به فعاليت كمپينی نمی‌پرداختيم كه ژيار به عنوان نمايندگی كمپين در كرمانشاه شناخته شود، می‌توانستيم با ندادن بهانه به دست مسوولان برای انحلال انجمنی كه 5 سال با چنگ و دندان در حفظش كوشيده بوديم از تأثيرگذاری منفی و بازدارنده‌ای كه فشارهای امنيتی وارده بر انجمن طی اين مدت و نهايتاً انحلال آن بر روند فعاليت كمپين در كرمانشاه داشت نيز جلوگيری كنيم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">از جمله ايرادات ديگر بر فعالان كمپين كرمانشاه كه خود مسووليتی بيش‌ از ديگران در انجام آن بر عهده داشتم، باز می‌گردد به تركيب شركت كنندگان در كارگاه آموزشی كمپين و اين‌كه هر چند سعی ما در دعوت از افراد برای شركت در كارگاه اين بود تا جمعی از فعالان در گروه‌های مختلف اجتماعی از جمله دانشجويان، روزنامه‌نگاران و نمايندگانی از تشكل‌های مدنی و غيردولتی سطح شهر را گرد هم آوريم تا به واسطه‌ی حضور و فعاليت آنان امكان گسترش كمپين در ميان فعالان اين گروه‌ها فراهم گردد. اما ريزش نيرويی كه از پايان همان روز كارگاه آغاز شد نشان داد كه ما در تحليل خود دچار اشتباه شده و در دعوت از افراد دقت كافی را به خرج نداده و نتوانسته بوديم تفاوت بين اشخاصی كه علاقه‌مند و مدعی دفاع از حقوق زنان هستند را با افراد دغدغه‌مندی كه انگيزه و توانايی فعاليت در اين عرصه را دارند تشخيص دهيم. نتيجه اين شد كه فعاليت تعدادی از شركت كنندگان در كارگاه به همان يک امضاء كه در آن روز پای بيانيه كمپين انداختند ختم شد</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>!<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">البته به فاصله‌ی كوتاهی از شروع به فعاليت كمپين در كرمانشاه چند نفر ديگر از اعضای‌مان را نيز در پی احضار به حراست محل كارشان و توصيه به عدم مطرح ساختن چنين مسائلی در رابطه با حقوق زنان و همكاری با كمپين كه شايد در آن زمان مسئولان حراستی آشنايی چندانی هم با آن نداشتند از دست داديم. متأسفانه برخی از اين دوستان كه اتفاقاً از جمله افراد مدعی در عرصه‌ی دفاع از حقوق زنان بودند، ميزان پايبندی به باورها و آستانه‌ی تحمل‌شان آن‌قدر ضعيف بود كه پس از اين برخوردهای نرم و آرام نه تنها از فعاليت در كمپين دست شستند بلكه به طور كلی فعاليت‌ در عرصه‌ی اجتماعی و فرهنگی را بوسيده و به كناری گذاشتند و در اين راه تعداد ديگری از دوستان‌شان در كمپين كرمانشاه را نيز با خود همراه ساختند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">با اين حال شور و شوق و اعتقاد و باور گروهی 15 نفره باقی مانده از آن جمع 30 نفری برای فعاليت بيش‌تر و عميق‌تر از آن بود كه اين ريزش نيروی چشم‌گير تأثير چندانی بر فعاليت‌های كمپين در كرمانشاه داشته باشد. جلسات در محل دفتر انجمن ژيار با حضور دوستان فعال هر چند وقت يک بار برگزار می‌شد و در همان چند ماه نخست تعداد قابل توجه‌ای امضاء در كرمانشاه و شهرهای اطراف جمع ‌آوری و برای كميته‌ی مستند سازی در تهران ارسال گرديد</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">چند تن از اعضای كمپين كرمانشاه با حضور در مراسمی كه به مناسبت روز جهانی زن در اسفند ماه همان سال به دليل عدم صدور مجوز برگزاری آن در يک مكان عمومی، در دفتر يک شركت خصوصی برگزار شده بود به معرفی كمپين يک ميليون امضاء برای حاضرين در مراسم پرداختند كه اين خود باعث آشنايی فعالان كمپين كرمانشاه با تعدادی از فعالان زن در شهر جوانرود شد. بدين ترتيب فرم‌های امضاء و دفترچه‌های ‌حقوقی كمپين در اختيار اين عزيزان قرار گرفت تا آن‌ها نيز زمينه‌ی گسترش كمپين در شهرهای شمالی استان كرمانشاه و منطقه‌ی "هوارامان" را به وجود آورند. هر چند كه پيش از اين نیز يكی از اعضای كمپين كرمانشاه با سفر به شهرهای نودشه و نوسود كمپين را به نقطه‌ی صفر مرزی هم رسانده بود</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">از ديگر فعاليت‌های كنشگران كرمانشاهی كمپين در اين مدت می‌توان به اختصاص شماره‌ی زمستان فصل‌نامه‌ی انجمن ژيار به مسئله‌ی زنان با تأكيد بر كمپين يک ميليون امضاء و نيز ترجمه‌ی دو سند اصلی كمپين يعنی بيانيه و دفترچه‌ی حقوقی به زبان كُردی با دو گويش گورانی (كلهری) و سورانی اشاره كرد</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">ماه پايانی سال 85 و ماه‌های نخست سال 86 همراه بود با موج جديد بازداشت و برخوردهای ‌شديد با شماری از فعالان زن و اعضای كمپين در تهران و نيز دستگيری دو تن از فعالان كمپين كرمانشاه هنگام جمع آوری امضاء در مكان‌های عمومی شهر كه به فاصله‌ی يک ماه از يكديگر اتفاق افتاد و بازداشت چند ساعته‌ی هر يک را به دنبال داشت، که به درخواست خود ايشان خبر آن هيچ‌گاه اعلام نشد. <o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">همچنين در اين زمان بود كه مسوولان انجمن ژيار چندين بار به اداره اطلاعات احضار و در مورد چگونگی همكاری انجمن با كمپين و چرايی برگزاری جلسات آن در دفتر انجمن مورد پرسش قرار گرفتند و هشدارهايی را نيز در رابطه با ادامه‌ی اين همكاری دريافت نمودند. همه‌‌ی اين مسائل و مشكلات باعث شد تا ركود و جمودی طولانی‌ مدت در فعاليت كمپين كرمانشاه پديد آيد و اگر نبود ايستادگی و فعاليت تعداد كمی از افراد آن گروه و در آن ميان اعضای كمپين از كامياران كه با تمامی اين دشواری‌ها به فعاليت‌های خود در آن فضای امنيتی و يأس‌آور در قالب كمپين كرمانشاه ادامه دهند شايد امروز نامی از كرمانشاه در ميان شهرهای كمپينی نمی‌‌يافتيم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">از جمله فعاليت‌هايی كه طی اين مدت صورت گرفت راه‌اندازی نخستين سايت مستقل از سايت اصلی كمپين با عنوان "گورين بو يه‌كسانی" (تغيير برای برابری) بود كه راه‌اندازی آن جهت انعكاس اخبار و گزارش‌های مربوط به كمپين در مناطق كردنشين كشور و انتشار مطالب كنشگران كُرد كمپين در پيوند با مسئله‌ی زنان پيش از اين در مجموعه‌ی فعالان كمپين كرمانشاه به تصويب رسيده بود و با كمک دوستان تهرانی در كميته‌ی رسانه انجام پذيرفت</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">همچنين برگزاری نشست و ميزگردی در تاريخ سوم شهريور ماه 86 با حضور نمايندگانی از 5 شهر پيوسته به كمپين در كرمانشاه به مناسبت نخستين سال‌گرد آغاز به كار كمپين كه در نوع خود اولين تجربه‌ی برگزاری برنامه‌هايی از اين دست در بين شهرهای كمپينی به غير از تهران بود، توانست ضمن آگاه ساختن فعالان هر شهر از مشكلات ديگر شهرها و انتقال تجربيات به يكديگر و گشودن باب بحث‌هايی در رابطه با مسائل مختلف مربوط به كمپين، آن فضای امنيتی تحميل شده بر فعاليت‌ها را نيز بشكند و با تزريق انرژی تازه دوباره ياران كمپينی در كرمانشاه را دور هم جمع كند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">به دنبال آن در پايان شهريور ماه "نشست اعضای كمپين شهرهای مختلف" در تهران برگزار می‌شود كه نمايندگانی از كرمانشاه نيز در آن حضور می‌يابند. اين‌گونه حضورها در ادامه‌ی شركت فعال اعضای كمپين كرمانشاه در مراسم‌ها و برنامه‌‌های مشابه برگزار شده توسط كمپين می‌باشد. از جمله می‌توان به "اولين نشست سراسری دست اندركاران كمپين" در آذر ماه 85 كه حتی در آن زمان كمپين كرمانشاه فعاليت خود را به صورت رسمی آغاز نكرده بود اشاره نمود و رد پای اين حضور را در ديگر جلسات كمپين تا برنامه‌ی "دومين سال‌گرد كمپين زير سايه‌ی مأموران امنيت" يافت</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">مهر ماه 86 در سفری كه همراه با دو نفر ديگر از اعضای كمپين كرمانشاه به شهر سنندج داشتیم زمينه‌ی آشنايی با فعالان كمپين در سنندج و مريوان فراهم شد. پس از آن در قالب گروه فعالان كُرد كمپين چند جلسه‌ی مشترك را در كرمانشاه و سنندج با يكديگر برگزار کردیم. بحث‌های مطرح شده در اين جلسات بيش‌تر به وضعيت خاص زنان در مناطق كردنشين و ارتباط آن با كمپين اختصاص یافت. هر چند كه جريان دستگيری روناک و هانا در اين زمان بسياری از توجهات را به خود جلب کرد و فشارهای امنيتی بی‌سابقه بر فعالان كُرد به ويژه در سنندج تمامی فعاليت‌های سياسی و اجتماعی را در اين منطقه تحت تأثير قرار داد و شرايط فعاليت را بسيار سخت‌تر از پيش کرد</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">زمستان سرد و سخت 86 را بی‌خبر از تشديد اختلافات پيش آمده در كمپين تهران كه هيچ‌گاه نيز پس از آگاهی از كم و كيف آن علاقه‌ای به وارد كردن ‌خود در اين جريانات نيافتيم پشت سر می‌گذاريم و در آستانه‌ی روز جهانی زن بهانه‌ای می‌يابيم برای دوباره دور هم جمع شدن فعالان كمپينی در كرمانشاه . خوشبختانه همان جمع 10 ـ 15 نفره در جلسه‌ای به مناسبت 8 مارس گرد هم می‌‌‌آيند تا از كمپين‌شان بگويند و بشنوند و برای فعاليت‌های‌ كمپينی‌شان برنامه‌ريزی كنند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">درست زمانی كه احساس و انگيزه‌های فردی و اجتماعی لزوم فعاليت دوباره تعدادی از دوستان قديمی كه مدتی بود به هر دليلی از فعاليت‌ها فاصله گرفته بودند را در قالب كارهای گروهی و از جمله كمپين می‌طلبد و اين حس به وجود می‌‌آيد كه كمپين كرمانشاه بار ديگر به سمت فعال‌تر شدن پيش خواهد رفت، حكم لغو مجوز فعاليت انجمن ژيار از سوی ‌سازمان ملی جوانان در اردييبهشت ماه 86 صادر می‌شود. و دليل آن را نيز بدون ارائه‌ی هرگونه سند و مدركی "ورود به عرصه‌ی سياست" عنوان می‌كنند! <o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">به ياد می‌آوريم آخرين احضارها به اداره اطلاعات را در مدت اخير، كه بيش‌تر در رابطه با فعاليت‌های كمپين بود و حتی می‌خواستند ضمن معرفی آن تعداد از اعضای انجمن كه در كمپين فعال هستند آماری از تعداد امضاهای جمع آوری شده در كرمانشاه به آن‌ها ارائه شود</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">در پی اين جريان باز هم جوی از يأس و سرخوردگی در مجموعه‌ی فعالان كمپين در كرمانشاه كه بيش‌ترشان هم عضو انجمن ژيار بودند پديد می‌‌آيد. آن‌چنان كه پس از فيلتر شدن دوباره وبلاگ فعالان كُرد كمپين كه بچه‌های كرمانشاه مسئوليت اداره آن را بر عهده داشتند وبلاگ به آدرس جديد منتقل نمی‌شود و ديگر مطلبی روی آن قرار نمی‌گيرد. هر چند به باور من مسائل كلان‌تر و مهم‌تر ديگری از جمله فضای به شدت امنيتی كشور كه در عبور از مناطق كردنشين به اوج خود می‌رسد، برخوردهای بی‌سابقه با فعالان مدنی و ايجاد محدوديت‌های بسيار برای فعاليت كنشگران كمپين در جای جای ايران بيش‌ترين تأثير را بر روند فعاليت‌های مدنی در كليت آن و كمپين يكک ميليون امضاء به عنوان حوزه فعاليت مورد بحث ما در اين‌جا گذاشته است كه كنشگران كرمانشاهی نيز از آن بی‌تأثير نبوده‌اند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">و اگر به جمله‌ی اين مسائل گستردگی زمينه‌ی فعاليت برخی از اعضای فعال كمپين كرمانشاه كه بنا بر شرايط جامعه و تعهد انسانی خويش در حوزه‌هايی غير از زنان نيز مشغول به فعاليت‌های مدنی و حقوق بشری هستند (و چه بسا سابقه‌ی اين‌گونه فعاليت‌های‌شان نيز به قبل‌تر از حضورشان در كمپين برسد) را نيز اضافه كنيم شايد تا حدودی اين فراز و فرودها در كمپين كرمانشاه قابل توجيه باشد. <o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">اما شخصاً بر اين نظرم، حال كه كمپين يك ميليون امضاء با خارج ساختن بحث حقوق زنان از چهارچوب مراكز و انجمن‌های ويژه زنان آن را به گفتمان عمومی جامعه تبديل كرده و طی دو سال فعاليت خود نقشی بسزا در حركت حق ‌خواهی زنان ايرانی ايفا نموده و پويندگی جنبش زنان ايران را به اثبات رسانده است، حمايت گسترده‌تر و فعاليت بيش‌تر در پيشبرد خواسته‌های برابری خواهانه‌اش را از سوی فعالان مدنی و آنانی كه سودای رسيدن به دمكراسی و رعايت حقوق بشر را دارند می‌طلبد</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">اميد دارم با دوباره فعال شدن نيروهای ‌قديمی و ورود داوطلبان جديد و راه‌اندازی وبلاگی تازه فعالان كمپين در كرمانشاه نيز چنين مسيری را تا رسيدن به برابری طی کنند و بار ديگر نام كرمانشاه را بر صدر شهرهای ‌فعال كمپين بنشانند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124103836476063868-315384482786753441?l=kavehkermanshahi.blogspot.com' alt='' /></div>كاوه كرمانشاهیhttp://www.blogger.com/profile/10072245576673309725noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-124103836476063868.post-5301474094508470842008-07-25T21:12:00.000+04:302010-01-27T03:17:47.233+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LjaMxcO9rqU/S199_xjDbpI/AAAAAAAAAgI/06xFdkK0CJE/s1600-h/ronak+%26+hana.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LjaMxcO9rqU/S199_xjDbpI/AAAAAAAAAgI/06xFdkK0CJE/s200/ronak+%26+hana.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431198210217701010" /></a><p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><a href="http://www.signforchange.info/spip.php?article2436">تغییر برای برابری</a>: يک روز پيش از بازداشتش در مراسمی كه به مناسبت روز جهانی كودک در خانه‌ی كُرد سنندج برگزار شد، خيلی اتفاقی حين جمع‌ آوری امضاء ديدمش و با هم كوتاه كلامی داشتيم. شلوغی مراسم و سرگرم شدن ما به گرفتن امضاء از اين و آن فرصتی را به وجود نياورد تا از طريق دوستان مشترک به هم معرفی شويم. روز بعد كه دوستی از سنندج خبر دستگيری‌اش را داد نخست ندانستم كه اوست. تا اين‌كه عكسی از او را در كنار خبر بازداشتش در سايت‌ها ديدم. آری، خودش بود. همان دختر جوان با مانتو و مقنعه‌ی مشكی. روناک صفازداه را می‌گويم.</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">فضای امنيتی آن مراسم را به ياد آوردم و توصيه‌ی دوستان سنندجی به رعايت احتياط در جمع آوری امضاء. همه‌ی تعجبم از اين بود كه حضور اين تعداد نيروی امنيتی در مراسمی كه بيش‌تر شركت كنندگانش را كودكان، همراه با مادر و پدر‌شان تشكيل می‌دهند چه توجيه‌ای می‌تواند داشته باشد. مگر میتینگ سياسی است يا تجمع اعتراضی؟! <o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">به هر حال اين‌‌كه ما از شهری ديگر آمده بوديم و قيافه‌‌ی من و آن دوست ديگرم برای‌ مأموران حاضر در آن جمع شلوغ ناآشنا بود كارمان را راحت‌تر می‌كرد در مراجعه به مردم و گرفتن امضاء. اما خود بچه‌های سنندج محتاطانه‌تر عمل می‌كردند. زيرا هم آن‌ها با چهره‌ی برادران اطلاعاتی آشنا بودند و هم برادران، خواهران فعال ما را به خوبی می‌شناختند و كوچك‌ترين بهانه‌ای كافی بود برای هر گونه برخوردی با آنان. <o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">هر چند آن روز هيچ اتفاقی نيفتاد و مراسم در ميان شور و شوق كودكان پايان يافت و ما نيز سرخوش از پر كردن چندين فرم امضاء راهی كرماشان شديم. اما صبح روز بعدش خبر رسيد كه روناک را هنگام خروج از منزل دستگير كرد‌ه‌اند.</span><span dir="LTR" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">به خود اميدواری می‌دهم كه حتماً تا يكی دو روز آينده آزادش می‌كنند. او كه كاری نكرده. مگر تنها اوست كه برای حقوق زنان فعاليت می‌كند. صدها نه، هزاری چون او اين روزها در جای جای اين كشور با رفتن به ميان مردم و آگاه ساختن آنان نسبت به حقوق پايمال گشته‌ی زنان و گرفتن امضاء برای درخواست تغيير قوانين تبعيض ‌آميز همان حرف‌های روناک را تكرار و اهدافش را دنبال می‌كنند. چه فرق می‌كند در كردستان باشی يا تهران خواسته‌ها يكی‌‌ست، برابری. اما نه! گويا كُرد بودن اتهامش را كمی نه، که بسيار سنگين‌تر كرده بود. آری خواهرم فراموشم شده بود كه تو زن بودی و كُرد. تو زن زاده شدی و كُرد. تو خواستی كه زن بمانی و كُرد.</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">چه اميد بيهوده‌ای. آن يكی دو روز كه هيچ، يكی دو روزهای ديگر هم به دنبالش گذشت و روناک آزاد نشد. دوباره از سنندج خبر رسيد كه هانا عبدی يكی ديگر از فعالان حقوق زن را بازداشت كرده‌اند. هانا دوست روناک است. هر دو هموند در انجمن زنان آذرمهر. هر دو هم‌گام در برگزاری كلاس‌های آموزشی برای زنان روستايی. هر دو هم‌صدا در پشتيبانی از كمپين يک ميليون امضاء و اينک هر دو هم‌بند در زندان سنندج</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">حكم هانا صادر شده و روناک در انتظار صدور حكم است. پنج سال حبس در تبعيد زياد است. خيلی زياد برای هانای بيست و يک ساله. برای هانايی كه به راستی آن‌گونه كه از نامش برمی‌آيد فريادرس زنان و دادخواه حقوق پايمال شده‌شان بود. زياد است. سنگين است. ناعادلانه است. اصلاً آن‌طور كه وكيل هانا می‌گويد اين حكم بسيار ناسازگار است با ماهيت پرونده. مادر دردمند هانا نیز در اعتراض به حكم ناعادلانه‌ای كه عليه دخترش صادر شده، در نامه‌ای خطاب به زنان جهان با اشاره به فعاليت‌های هانا برای زنان از آنان می‌پرسد؛ آيا حكم پنج سال حبس در تبعيد مستحق هاناست؟</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><span dir="LTR"></span>!<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">باور دارم روناک و هانا قربانی ‌فضای امنيتی حاكم بر كردستان و نگاه بدبينانه حاكميت نسبت به فعالان كُرد شده‌اند و در اين ميان جو سياسی كردستان و حضور نظامی برخی احزاب در منطقه نيز دست نيروهای امنيتی و قضايی را در بستن اتهام به آنان باز گذاشت تا آن‌جا كه نخست سخن از مشاركت آن‌ها در يک مورد خاص بمب‌گذاری در شهر سنندج بود و آن‌گاه كه مشخص شد مورد مذكور از سوی گروه‌های تندرو اسلامی موسوم به "سلفی‌"ها صورت گرفته، اين‌بار از قصد (و نه انجام) آنان برای اقدام ضد امنيت ملی پرده برداشتند! <o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">پرده‌ای كه اگر به راستی پس زده می‌شد چهره‌ی حقيقی هانا و روناک از پس آن عيان می‌گشت. نه آن چهره‌ی خشنی كه از آن‌ها ترسيم كرده‌اند. بلكه سيمای معصوم دو دختر جوان با دغدغه‌هايی انسانی در تلاش برای رسيدن به برابری. دخترانی كه روشنی افق زندگی‌اند و فريادرس زنان سرزمين‌شان.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><o:p> </o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="margin:0in;margin-bottom:.0001pt;text-align:justify; text-justify:kashida;text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma; color:black"><span dir="LTR"></span>"<b> *</b></span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">روناک" و "هانا" نام‌هايی كُردی هستند به معنی "روشنايی" و "فريادرسی و دادخواهی‌</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma; color:black"><span dir="LTR"></span>"<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124103836476063868-530147409450847084?l=kavehkermanshahi.blogspot.com' alt='' /></div>كاوه كرمانشاهیhttp://www.blogger.com/profile/10072245576673309725noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-124103836476063868.post-16286457629918540322008-01-23T21:00:00.000+03:302010-01-29T21:03:55.349+03:30<p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span class="apple-style-span"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma; color:black"><a href="http://www.signforchange.info/spip.php?article1587">تغییر برای برابری</a>: </span></span><span lang="FA" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">روناك صفازاده، هانا عبدی و ياسر گلی پس از آن‌كه 3 ماه را در بازداشت‌گاه اداره اطلاعات سنندج گذراندند، اخيراً به زندان مركزی اين شهر منتقل شدند و خانواده آنان توانستند با عزيزان‌شان ملاقات كنند. هر چند اين ديدار باعث افزايش نگرانی خانواده‌ها نسبت به وضعيت نگهداری فرزندان‌شان شد. به گونه‌ای كه مادر ياسر می‌گويد: «زمانی كه پسرم را ديدم قيافه‌ی صدام حسين پس از آن‌كه از مخفی‌گاهش بيرون آمد در مقابل چشمانم ظاهر شد! موهای ژوليده و ريش انبوه ياسر نشان از قرار داشتن او تحت سخت‌ترين شرايط است. طوری كه حتی امكان شانه زدن موها و يا اصلاح صورتش را هم ندارد و شايد در اين مدت حتی يك بار هم اجازه استحمام به او داده نشده باشد. اما با اين وجود پسرم مانند هميشه آرام و موقر بود و اعتماد به نفسش را از دست نداده بود.»</span><span dir="LTR" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">وكلای اين 3 جوان سنندجی نيز پس از گذشت بيش از سه ماه همچنان در انتظار تكميل مراحل تحقيق توسط نهادهای اطلاعاتی و قضايی هستند، تا با تكميل تحقيقات و امكان دسترسی به پرونده و ديدار با موكلين خود مراحل حقوقی وكالت خويش و دفاع از متهمان را آغاز كنند. اين در حالی‌ست كه هر از چند گاهی برخی از رسانه‌ها و خبرگزاری‌های دولتی اتهاماتی را از قول مقام‌های ‌امنيتی و قضايی مرتبط با پرونده روناک و هانا و ياسر مطرح می‌كنند، مبنی بر وابستگی اين افراد به گروه‌های مسلح مخالف نظام كه به گفته‌ی حكومت فعاليت‌های تروريستی انجام می‌دهند. همچنین مشاركت در بمب‌گذاری‌های اخير شهر سنندج كه هر چند هيچ گروهی (از جمله سازمانی كه اين جوانان متهم به هم‌كاری با آن شده‌اند) مسئوليت انجام آن‌ها را بر عهده نگرفته، اما با توجه به فعاليت گسترده گروه‌های تندرو اسلامی مسوم به "سلفی‌ها" در كردستان، بسياری بر اين باورند كه همين گروه‌ها عوامل بمب‌گذاری‌ها مورد اشاره بوده‌اند. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">اما آن گونه كه پيداست حاكميت چندان ميلی به تلاش در جهت كشف حقيقت و افشای هويت اصلی آمران و عاملان اين وقايع ندارد و ترجيح می‌دهد خود را با گروه‌های بنيادگرای اسلامی در كردستان كه دارای قدرت و نفوذ چشم‌گيری نيز هستند درگير نكند. در عوض انگشت اتهام را به سوی جوانان بی‌پناهی نشانه گيرد و كسانی را تروريست معرفی نمايد كه سابقه‌ی فعاليت‌های مدنی‌شان در قالب تشكل‌های قانونی چون انجمن زنان آذرمهر و اتحاديه دمكراتيک دانشجويان كُرد و هم‌راهی‌شان با جنبش‌های اجتماعی مانند جنبش زنان و جنبش دانشجويی و نيز حمايت‌شان از حركت‌های مسالمت ‌آميزی مثل كمپين يک ميليون امضاء برای تغيير قوانين تبعيض‌آميز نشان دهنده نوع فعاليت و شيوه عمل‌ و طرز فكرشان می‌باشد و</span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;mso-ansi-font-size:12.0pt;font-family:Tahoma;color:black"> </span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">بی‌اساس بودن اتهامات عنوان شده عليه آن‌ها را مشخص می‌كند.</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">نگين شيخ‌الاسلامی دبير انجمن آذرمهر كه روناک و هانا از فعال‌ترين اعضای آن بوده و مادر ياسر نيز در گروه مادران اين تشكل عضويت دارد با تعجب از اتهامات نسبت داده شده به دوستانش می‌گويد: «چگونه ممكن است انسان‌هايی كه ميزان ارزش و احترام‌شان به زندگی و حق حيات موجودات زنده به اندازه‌ای ا‌ست كه از خوردن گوشت اجتناب می‌كنند و بر اين باورند كه هر موجود زنده در جهان حق زيستن دارد و ما نبايد برای لذت نفسانی خود آنان را از ادامه زندگی محروم كنيم، تروريست باشند؟!</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">كسانی كه از آغاز جوانی دغدغه‌ی كمك به مردم ديارشان و رفع مشكلات زنان و كودكان كه در سرزمين ما آسيب‌پذيرترين قشر جامعه هستند را داشته‌اند. روستا به روستا برای زنان كلاس‌های آموزشی برگزار كرده‌اند. با هزينه‌ی شخصی و از حقوق اندك خود برای كودكان خانواده‌های كم‌درآمد كتاب ‌خريده‌اند. آن‌ها كه از خشونت عليه زنان و كودكان در اشكال مختلف از جمله سنت غلط ختنه‌ی دختران كه هنوز هم در برخی مناطق دورافتاده روستايی در كردستان رايج است رنج ‌برده‌اند و تمام تلاش‌شان آگاه‌سازی زنان و حل اين مشكلات بوده، چگونه ممكن است اين همه احساسات انسان ‌دوستانه و اين همه فعاليت پی‌گير و مؤثر را رها كنند و به اعمال خشونت‌آميز يا به گفته‌ی آقايان تروريستی روی آورند؟!</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">آخر چگونه می‌توانند چنين القابی را به راحتی در مورد اين جوانان كه پر از اميد و آرزو هستند به كار ببرند و اين اتهامات سنگين را به آنان نسبت دهند؟! برای من كه از نزديك اين جوانان را می‌شناسم و از افكار و رفتار آن‌ها به خوبی آگاهم اتهامات نسبت داده شده به آنان به هيچ عنوان باور كردنی نيست حتی اگر به گفته‌ی آقايان اداره اطلاعات خودشان هم اعتراف كرده باشند.»</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="AR-SA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black;mso-bidi-language:AR-SA">شیرین عبادی حقوق‌دان و برنده نوبل صلح كه خود داوطلب وکالت روناک و هانا شده</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;mso-bidi-font-size:12.0pt; font-family:Tahoma;color:black;mso-bidi-language:AR-SA"><span dir="LTR"></span> </span><span lang="AR-SA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black;mso-bidi-language: AR-SA">بود، اما دادسرای انقلاب سنندج به بهانه‌ی عدم اتمام تحقيقات وكلات وی را نپذيرفت نيز با انتقاد از اعلام علنی اتهاماتی نظير اقدام عليه امنيت ملی و ارتباط با گروه‌های برانداز و معاند و... كه از قول مقامات قضايی در رسانه‌های حكومتی به اين جوانان نسبت داده می‌شود، در مصاحبه‌ای با سایت تغییر برای برابری چنین می‌گويد: «به موجب قانون تا کسی محاکمه و محکوم نشود حق ندارند علناً اتهام او را اعلام کنند. در غیر این صورت اعلام کننده می‌تواند به عنوان مفتری تحت تعقیب قرار گيرد. این قانونی است که همه بایستی به آن پایبند باشیم. اما متأسفانه گاه دیده می‌شود مقاماتی که خود مسئول اجرای قانون هستند به آن پایبند نیستند. روناک و هانا را در حالی متهم می‌كنند كه پرونده هنوز در مرحله بازجویی است، به دادگاه نرفته و اتهام ثابت نشده است. من بر این باور نیستم که این دو دختر جوان امنیت ملی را به مخاطره انداخته باشند. آنان گناهی جز برابری‌خواهی ندارند."»</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">هما‌گونه كه شيرين عبادی در بخش ديگری از همين گفت‌و‌گو با اشاره به اتهام اقدام عليه امنيت ملی و تشويش اذهان عمومی كه ديگر فعالان جنبش زنان هم به خاطر آن محاكمه و محكوم می‌گردند می‌گـويـد: «</span><span lang="AR-SA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black; mso-bidi-language:AR-SA">متأسفانه مدتی است می‌بینیم هر امر کوچک و جزئی را منتسب به امنیت ملی می‌کنند.» </span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family: Tahoma;color:black">هر آن‌كس كه خبرهای مربوط به دستگيری، بازداشت و صدور احكام برای فعالان مدنی در ايران را حتی به صورت تيتروار دنبال كرده باشد می‌داند "اقدام عليه امنيت ملی" اتهام مشترك اكثر فعالان جنبش‌های اجتماعی و سياسی‌‌ست كه از سوی حاكميت به آنان نسبت داده می‌شود. از سوی ديگر كسانی كه اندك شناختی از وضعيت اجتماعی و سياسی كردستان دارند و از حضور و فعاليت احزاب اپوزیسيون كُرد در منطقه كه غالباً مشی مبارزه مسلحانه را نيز كنار گذاشته‌ و به فعاليت‌های سياسی روی آورده‌اند آگاهند، می‌دانند همين حضور باعث گشته تا حكومت هرگونه فعاليت مدنی در منطقه را منتسب به اين احزاب بداند، و برای برخورد با فعالان اجتماعی و سياسی كُرد از انگ تجزيه‌طلب و تروريست و جاسوس و ... استفاده نمايد، تا ضمن توجيه فضای امنيتی حاكم بر كردستان، چهره‌ای غيرواقعی و خشونت‌گرايانه از مبارزات برحق ملت كُرد كه در پيوند با تلاش‌های ديگر هم‌ميهنان‌شان در ايران برای رسيدن به جامعه‌ای عاری از نابرابری‌ها و تبعيضات جنسيتی، ملی و... است نشان دهد و زمينه‌ی فعاليت مشترك بين جنبش‌های اجتماعی در مناطق مختلف كشور را كم‌رنگ نمايد.</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">آن‌چه در هفته‌های اخير در رابطه با فعاليت‌های روناک و هانا و ياسر از سوی رسانه‌های حكومتی در بوق و كرنا دميده شد، چيزی جز ادامه‌ی همان سياست‌های خصمانه نيست. البته اين‌بار اهداف ديگری نيز مورد توجه است و آن اين‌كه از يك سو با معرفی اين جوانان به عنوان افرادی خشونت‌طلب و تروريست ضمن كاستن از حمايت فعالان و نهادهای حقوق بشری از آنان از گسترش روزافزون كمپين "يک ميليون امضاء برای تغيير قوانين تبعيض‌آميز" نيز در مناطق كردنشين كشور كه با تلاش كنشگران كُرد كمپين توانسته جايگاه نسبتاً مناسبی را در بين بسياری از مردم و به ويژه زنان ساكن شهرها و حتی روستاهای كردستان پيدا كند جلوگيری كنند. از سوی ديگر با اتهاماتی نظير دروغ‌گويی و فرصت‌طلبی و سوءاستفاده از كمپين برای پيشبرد مقاصد سياسی كه با هيچ منطق و معياری سازگار نيست ـ از آن روی كه طرح‌ و هدف كمپين كه درخواست جهت تغيير ده مورد مشخص از قوانين تبعيض‌آميز عليه زنان و جمع‌آوری يك ميليون امضاء در تائيد اين خواسته و نهايتاً تسليم اين درخواست به نهاد قانون‌گذاری كشور يعنی مجلس شورای اسلامی می‌باشد مشخص است و جای هيچ‌گونه شك و شبهه‌ای در اين بين باقی نيست ـ كنشگران كمپين كه با وجود تفاوت‌های فكری و عقيدتی توانسته‌اند با توافق بر سر يك سری از اصول و موارد مشخص شده در يك كارزار مشترك با يكديگر همراه شوند را نسبت به هم بدبين كرده و زمينه‌ی بی‌اعتمادی و در نتيجه انشقاق در صفوف اين حركت سترگ را كه می‌رود تا ضمن آگاه ساختن زنان اين سرزمين از حقوق خويش قوانين ناعادلانه را در جهت رسيدن به برابری تغيير دهد به وجود آورند.</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma; color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">نگين شيخ‌الاسلامی نيز با تائيد اين مطلب می‌افزايد: «دستگيری روناک و هانا و به دنبال آن اتهامات عنوان شده عليه آن‌ها لطمه‌ای بسيار بزرگ به انجمن زنان آذرمهر زد و مشکلات امنيتی برای ما ايجاد كرد. به گونه‌ای كه باور و اعتماد گروهی از خانواده‌ها كه فرزندان‌شان در انجمن فعال بودند نسبت به فعاليت‌های مشخص و تعريف شده‌ی ما سلب شد. از آن روی كه می‌بينند مرتب گفته می‌شود دو تن از اعضای انجمن زنان آذرمهر تروريست هستند! و اين در مورد فعاليت كمپين در كردستان نيز صدق می‌كند.»</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">دبير انجمن زنان آذرمهر ادامه می‌دهد: «متأسفانه پس از اعلام اين اتهامات و تبليغات رسانه‌ای كه در اين رابطه صورت گرفت گويا نهادهای حقوق بشری و فعالان مدنی هم باورشان شده كه اين جوانان تروريست هستند. زيرا ديگر هيچ صدايی در حمايت از روناک و هانا و ياسر از سازمان‌ها و افراد برنمی‌خيزد. مگر اندك دوستان ما در كمپين يك ميليون امضاء كه اميدواريم حمايت‌های‌شان همچنان ادامه يابد.»</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma; color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">پرواضح است مردمان كردستان و به‌ويژه زنان كُرد تحت حاكميت قوانين نابرابر جنسيتی، ملی و... از ستمی مضاعف رنج می‌برند و طبيعی‌ست آنان كه دغدغه‌ی دفاع از حقوق بشر و رسيدن به جامعه‌ی مدنی را دارند نمی‌توانند به موارد ديگر تبعيض‌های قانونی و نقض حقوق انسانی افراد بشر بی‌تفاوت باشند. يكی از نمونه‌های بارز اين نوع تبعيضات در كشور ما محروم بودن كودكان وابسته به اقليت‌های ملی از حق آموزش به زبان مادری‌ست كه بخش ديگری از فعاليت‌های روناک و هانا و ياسر مربوط می‌شود به تلاش‌های‌شان در جهت رفع ستم ملی و از آن ميان بحث مربوط به زبان مادری (كُردی).<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">نگين شيخ‌الاسلامی در پايان بيش‌تر راجع‌به اين موضوع و چگونگی فعاليت روناک و هانا در اين زمينه توضيح می‌دهد: «سخن گفتن و آموزش ديدن به زبان مادری از جمله حقوق ابتدايی و انسانی هر شهروند است و در اعلاميه جهانی حقوق بشر نيز به آن اشاره شده است. همچنين حق آموزش و تدريس زبان‌های غيرفارسی از جمله زبان كُردی در مدارس به صراحت در اصل 15 قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران آمده و ما هم اين را حق مسلم خود می‌دانيم كه بخواهيم به زبان خود بگوئيم و بخوانيم و بنويسم. زيرا اين زبان ماست كه به ملت‌مان هويت می‌بخشد و خواندن و نوشتن به آن حس حقارت و كوچك بودن را از فرزندان‌مان دور می‌كند و در رشد شخصيتی و افزايش اعتماد به نفس در آنان بسيار تأثيرگذار است. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">روناك و هانا هم با توجه به اين مهم با برگزاری كلاس‌هايی در شهر و روستاها فعاليت‌هايی را در زمينه‌ی آموزش زبان كُردی به صورت علمی به مادران برای انتقال درست‌تر و بهتر به فرزندان‌شان انجام می‌دادند و اعتقادشان بر اين بود كه زنان كُرد بايد با افزايش آگاهی و توان‌مندی خود آموزش مناسبی به فرزندان‌شان بدهند و نسلی را تربيت كنند تا ضمن پاسداری از فرهنگ و زبان‌شان در رشد و پيشرفت سرزمين‌شان نقشی مثبت و سازنده داشته باشند.»</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:7.5pt;font-family:Tahoma;color:black"> </span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">پی‌نوشت...</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="RTL" style="mso-margin-top-alt:auto;mso-margin-bottom-alt: auto;text-align:justify;text-justify:kashida;text-kashida:0%"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">شوربختانه هم‌زمان با انتشار اين نوشتار باخبر شديم فاطمه گفتاری (مادر ياسر گلی) پس از مراجعه به ستاد خبری اطلاعات شهر سنندج برای دريافت وسايل فرزندشان به دستور بازپرسی شعبه 4 دادگاه انقلاب دستگير و روانه‌ی بازداشت‌گاه شده‌اند. اين اقدام به واسطه‌ی پی‌گيری‌هايی بوده كه اين مادر برای رهايی فرزند دربندشان داشته‌اند.</span><span lang="FA" style="font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124103836476063868-1628645762991854032?l=kavehkermanshahi.blogspot.com' alt='' /></div>كاوه كرمانشاهیhttp://www.blogger.com/profile/10072245576673309725noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-124103836476063868.post-29128342010235057752007-10-11T17:10:00.001+03:302010-01-29T17:15:36.229+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LjaMxcO9rqU/S2LlbCpHo7I/AAAAAAAAAgY/faXXRYfWqlI/s1600-h/261nuba.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 178px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LjaMxcO9rqU/S2LlbCpHo7I/AAAAAAAAAgY/faXXRYfWqlI/s200/261nuba.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432156353290806194" /></a><p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><a href="http://www.signforchange.info/spip.php?article1141">تغییر برای برابری</a>: پس از آن‌كه تلاش‌های‌مان برای‌ برگزاری مراسمی به مناسبت روز جهانی كودک در كرمانشاه بی‌نتيجه ماند و درخواست‌مان برای كسب مجوز در پيچ و خم نامه‌بازی‌های اداری گرفتار آمد، از طريق دوستان‌مان باخبر شديم كه در سنندج برنامه‌ای به همت فعالان حقوق كودک در گرامی‌داشت اين روز برپا خواهد شد. به دعوت موسسه‌ی هه‌وراز برای شركت در اين برنامه به همراه دو تن از دوستان كمپينی راهی اين شهر می‌شويم. مسير دو ساعته‌ی كرمانشاه تا سنندج فرصت مناسبی‌ است تا درباره مسائل كلی كمپين و فعاليت‌های‌مان در كرمانشاه به گفت‌وگو بپردازيم و با انتقاد از كم‌كاری خود برای فعاليت بيش‌ترمان برنامه‌ريزی كنيم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">نيم ساعت پيش از شروع برنامه به محل برگزاری مراسم يعنی "خانه‌ی كُرد" (امارتی قديمی متعلق به دوره قاجار كه زمانی محل زندگی يكی از خاندان‌های بزرگ و مهم سنندجی بوده و امروز تبديل به موزه مردم‌شناسی شده) می‌رسيم. فلوريا محمدپور از برگزاركنندگان اين برنامه و عضو كمپين يک ميليون امضاء به استقبال‌مان می‌آيد و به داخل راهنمایی‌مان می‌كند. از دالانی كه در آن عكس‌ها و پوسترهايی در پيوند با روز جهانی كودک به نمايش گذارده شده عبور می‌كنيم و وارد حياط بزرگ و زيبای امارت كه محل برپايی جشن روز جهانی كودک است می‌شويم.</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family: Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">چهره‌های گريم شده عده‌ای از كودكان، بادکنک‌های رنگارنگی كه در دست دارند و لباس‌های زيبای كُردی كه تعدادی‌شان بر تن كرده‌اند، شور و حالی ويژه به مراسم داده و البته حضور مادر و يا پدرانی كه همراه فرزندان‌شان در جشن حضور يافته‌اند هم چشم‌گير است</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">با ديدن جمعيت من و گلاله بدون اين‌كه از قبل برنامه‌ای برای جمع‌آوری امضاء داشته باشيم تصميم می‌گيريم تعدادی امضاء جمع كنيم. من يک فرم و گلاله دو فرم جمع‌آوری امضاء همراهمان داريم. هر كدام به سمتی ‌می‌رويم و خيلی زودتر از آن‌چه كه فكر كنيم با فرم‌های پر از امضاء به هم می‌رسيم. هر دو ذوق زده از اين‌كه تنها در چند دقيقه توانسته‌ايم هر سه برگه را پر كنيم‌ و البته ناراحت به خاطر نداشتن برگه‌ی سفيد برای جمع‌آوری دوباره امضاء. دوستی كه خود به دليل مورد بازداشتی كه هنگام جمع‌آوری امضاء در كرمانشاه برايش پيش آمده و مشكلات امنيتی كه هنوز دارد در جمع‌آوری امضاء همراهی‌مان نكرده، ما را سرزنش می‌كند كه چرا قبل از جمع‌آوری امضاء از برگه‌های سفيد كپی نگرفتيم. ما هم با اين استدلال كه فكر نمی‌كرديم امضاء گرفتن در اين جمع تا اين حد مورد استقبال قرار گيرد كوتاهی خودمان را توجيه می‌كنيم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">گلاله پيشنهاد می‌كند پشت همين برگه‌ها امضاء بگيريم و من می‌گويم بهتر است يک برگ سفيد را مانند فرم‌های كمپين جدول‌بندی كنيم و از رويش تعدادی كپی بگيريم. ولی آن دوست‌مان معتقد است كه اين كارها هيچ‌ كدام فايده‌ای ندارد زيرا ارزش كار را پائين می‌آورد و از اعتماد مردم می‌كاهد و بهتر است ديگر بی‌خيال امضاء جمع كردن شويم. اما در همين گير و دار گلاله فكری به ذهنش می‌رسد. كافی‌نت!</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">به سرعت از محل برنامه خارج می‌شويم و به اولين مغازه در نزديكی خانه‌ی كُرد مراجعه می‌كنيم. <span class="apple-style-span">آدرس نزديک‌‌ترين كافی‌نت را می‌پرسيم كه متأسفانه پاسخ می‌شنويم «در اين خيابان كافی‌نت نداريم. بايد به </span>ميدان انقلاب برويد. شايد آن‌جا پيدا كنيد.» خود را به ميدان انقلاب می‌رسانيم. اما نشانی از كافی‌نت نمی‌يابيم و باز در جستجو برای يافتن آدرس كافی‌نت به چند عابر و مغازه‌دار مراجعه می‌كنيم. همه نشانی ميدان اقبال را می‌دهند. مسير كمی ‌طولانی‌ست و بايد تاكسی سوار شويم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma; color:black"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">در ميدان اقبال موفق به يافتن كافی‌نت می‌شويم. من فوراً پشت يک سيستم می‌نشينم و آدرس سايت كمپين را وارد می‌كنم. با ورود به بخش طرح يک ميليون امضاء و باز كردن صفحه‌ای كه فرم برای جمع‌آوری امضاء در آن قرار دارد از مسئول كافی‌نت می‌خواهم كه اين صفحه را برايم پرينت بگيرد. پس از گرفتن پرينت با عجله كافی‌نت را ترک می‌كنيم و از يک دكه‌ی مطبوعاتی چندين برگ كپی از روی فرم امضاء می‌گيريم. به خانه‌ی كُرد يعنی همان محل برگزاری مراسم روز كودک باز می‌گرديم و دوباره شروع می‌كنيم به صحبت با مادران و پدران و گرفتن امضاء از آن‌ها.</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family: Tahoma;color:black"><o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">حضور چند مأمور نيروی انتظامی و تعدادی از افراد لباس شخصی كه نوع پوشش و آرايش چهره‌شان نشان از مقام‌ و مأموريت‌شان دارد باعث می‌شود كه در مراجعه به افراد و گفت‌و‌گو با ايشان كمی محتاطانه‌تر عمل كنيم. اما آن‌چه ما را در انجام فعاليت‌مان برای امضاء گرفتن در اين محيط كمک می‌كند نخست، ناآشنا بودن چهره‌های‌مان برای همان برادران لباس شخصی‌ست كه در ميان جمعيت حضور دارند. دوم، زمان كوتاهی كه به بحث با افراد برای امضاء گرفتن می‌گذرد. به گونه‌ای كه در بيش‌تر مراجعات‌مان به مادران و يا پدران، آنان به محض خواندن بيانيه و آگاهی از طرح كمپين با علاقه اقدام به امضاء می‌كردند. در كم‌تر موردی پيش آمد كه توضيح اضافی بخواهند، يا به رسم معمول بحث را به مسائل دينی و فقهی بكشند و توجيه مذهبی برای تغيير قوانين بخواهند، يا با بی‌فايده دانستن اين‌گونه اقدامات اصلاحی به تلاوت آيه‌ی ياس بپردازند و با گرفتن ژست مخالف راديكال عدم جسارت‌شان در امضاء كردن را توجيه نمايند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">گذشته از جمع‌آوری امضاء ما در اين مراسم موفق به ديدار چند تن از اعضاء و فعالين كمپين شديم كه پيش از آن آشنايی‌مان با هم در حد شنيدن اسامی و يا خواندن مطالب و مصاحبه‌های يكديگر بود. نگين شيخ‌الاسلامی از فعالان حقوق زنان، ژينا مدرس‌گرجی از اعضای كمپين در سنندج و پروين ذبيحی فعال كمپين در مريوان از جمله‌ی اين افراد بودند كه در حين امضاء گرفتن با آنان برخورد كرديم و چقدر اين‌گونه آشنايی برای هر دو طرف جالب بود. در گفت‌و‌گو با يكديگر تصميم گرفتيم از اين پس ارتباطا‌ت‌مان را بيش‌تر و قوی‌تر كنيم. من از دوستان خواستم با ارسال مطلب و تهيه گزارش برای سايت "گورين بو يه‌كسانی" به پربارتر شدن سايت كردستان كمپين كمک كنند</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">و مراسم روز جهانی كودک در حالی به پايان ر‌سيد كه علاوه بر لطف حضور در اين جشن و آشنايی نزديک با دوستان كمپينی از ديگر شهرهای كُردنشين، من و گلاله توانستيم تعداد قابل توجه‌ای امضاء جمع كنيم و اين برای هر دوی‌مان بسيار خوشحال كننده بود</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma;color:black">پی‌نوشت</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma; color:black"><span dir="LTR"></span>...<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">روز بعد از مراسم ژينا مدرس‌گرجی تماس می‌گيرد و می‌گويد روناک صفازاده يكی از فعالان كمپين در سنندج را بازداشت كرده‌اند. می‌خواهد خبرش را در سايت قرار دهیم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.</span><span dir="RTL"></span><span style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="RTL"></span> <span lang="FA">نمی‌خواستم اولين همكاری دوستان سنندجی‌مان با سايت كردستان کمپین <span class="Apple-style-span" style="font-family: Georgia, serif; font-size: 16px; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: Tahoma; font-size: 12px; ">با اين خبر آغاز شود.</span></span></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124103836476063868-2912834201023505775?l=kavehkermanshahi.blogspot.com' alt='' /></div>كاوه كرمانشاهیhttp://www.blogger.com/profile/10072245576673309725noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-124103836476063868.post-40570046972749398462007-09-05T17:22:00.002+03:302010-01-29T17:32:05.590+03:30<p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Tahoma;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px;"></span></span></p><span class="Apple-style-span" style="font-family:Tahoma;font-size:100%;"><p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><a href="http://www.signforchange.info/spip.php?article959">تغییر برای برابری ـ جلوه جواهری</a>: یک سال از آغاز به کار کمپین یک میلیون امضاء می گذرد. در این یک سال کنشگران زیادی به کمپین پیوستند و در اوج و حضیض‌هایی که در طی مسیر داشتند، برخی ماندند و برخی رفتند. هر بار که خبر پیوستن شهری را می‌شنیدیم وجودمان را شوری می‌گرفت و هر بار که می‌شنیدیم بر شهرهای کوچک‌تر فشار وارد <span class="apple-style-span">می‌آید متأثر می‌شدیم که چرا از دست ما کاری بر نمی‌آید</span></span><span dir="LTR"></span><span class="apple-style-span"><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.</span></span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma">‌</span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt;font-family: Tahoma"><o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">در آستانه‌ی سال جدید کمپین، گروه رسانه بر آن شد که میزگردی را با محوریت نحوه فعالیت کمپین در شهرهای مختلف برگزار کند. این پیشنهاد را مطرح کردیم و از میان شهرهای پیوسته به کمپین، فعالان شیراز و کرمانشاه، آمادگی خود را برای برگزاری میزگرد در شهرهای متبوع‌شان اعلام کردند و در نهایت قرعه به نام کرمانشاه افتاد. از میان شهرهای دعوت شده همدان، رشت، تهران، کامیاران و کرمانشاه توانستند در این میزگرد حضور یابند. متأسفانه در اشتباهی که در هماهنگی روز رخ داد، دوستان شیرازی از سفر جاماندند و ما از دیدارشان محروم شدیم</span><span dir="LTR"></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt; font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">این اولین میزگرد رسانه در بین فعالان شهرهای مختلف است و امیدواریم شروعی باشد در انعکاس بیش‌تر نظرات کنشگران در شهرهای مختلفی که به کمپین پیوسته‌اند. در این میزگرد مهرداد حمزه از همدان، گلاله بهرامی و بلال مرادویسی از کامياران، کاوه قاسمی کرمانشاهی از کرمانشاه، زهره اسدپور از رشت، زینب پیغمبرزاده، زارا امجدیان و سارا لقمانی از تهران حضور داشتند.<o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span class="apple-style-span"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma">از دوستانی که سختی راه را هموار کردند و به این سفر آمدند و همچنین از مهمان‌نوازی گرم دوستان در کرمانشاه بسیار ممنون هستیم و امیدواریم باب این گفت‌وگوها باز شده باشد و بار دیگر بتوانیم در شهری دیگر و با حضور کنشگرانی دیگر این گفت‌وگوها را ادامه دهیم</span></span><span dir="LTR"></span><span class="apple-style-span"><span dir="LTR" style="font-size: 9.0pt;font-family:Tahoma"><span dir="LTR"></span>.</span></span><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><o:p></o:p></span></p> <p class="spip" dir="RTL" style="text-align:justify;text-justify:kashida; text-kashida:0%;direction:rtl;unicode-bidi:embed"><span lang="FA" style="font-size:9.0pt;font-family:Tahoma"><a href="http://www.signforchange.info/spip.php?article959">ادامه‌ی گزارش...</a><o:p></o:p></span></p></span><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124103836476063868-4057004697274939846?l=kavehkermanshahi.blogspot.com' alt='' /></div>كاوه كرمانشاهیhttp://www.blogger.com/profile/10072245576673309725noreply@blogger.com